февруари 18, 2010
Магичната 2014
Седам така забезекнат од мноштвото предвидувања за 2014.
Едни утопични – оние де на Маите - на кој им застанал часовникот до оваа година, а овие од Холивуд уште веднаш да направат „бади кантер“ филм у кој речиси исте гинат заради порамнување на планетите. Е сега, кој ќе му објаснува на обичниот човек дека тоа порамнување на планетите се случува редовно и дека трае релативно кратко време, а не со филмска тензија да се држи пола саат и да се случат сите катастофи. Но тоа се продава нели? Епа и нашиве Холивудџии направија сличен напор за да ни ја претстават 2014, ама со позитивна конотација и ни прикажаа еден нов плоштад, кој ако јас се прашувам сакам да го видам направен. Е сега друга приказна е колку тоа ќе биде функционално и колку придружна инфраструктура ќе биде потребна да ги заживее тие објекти, а да не бидат слепи црева, но за тоа во некој друг пост.
Интересно ми беше тоа што оваа иницијатива покрена живост во ова наше општество… Секој се чувствуваше повикан да го даде својот суд и да каже зошто (не)треба да заживее овој сон. Но она што највеќе ме фасцинираше е идолопоклоничката, т.е. конфесионалната борба која започнува да се јавува во име на својот Бог. Дали да биде црква, дали да биде џамија? Камен и цемент кој ќе биде посветен на својот Бог, кој пак благонаклоно ќе погледа кон нас кога ќе ни го извади тефтерчето што имаме направено во нашиот животец. А спремни сме и со туѓа крв тоа да го платиме.
За атер на овој животец кој го споделуваме заедно, ајде да направиме нешто заедничко. Нека наместо црква или џамија, синагога или друга молитвена камена симболика, направиме нешто што целиот свет ќе го споменува… храм на свевишното. Храм во кој ќе можат да се починат и помолат уморниот христијанин, утеха да најде добриот муслиман, атеистот да застане и молкум да побара потвда дека не е сам… се’ во слава на животот и единствената неповторлива можност да го посведочиме со нашето постоење.
Е после дека ќе се заколеме кој ќе стопанисува со парите од прилозите, но за тоа по 2014.
No comments:
Post a Comment