Во сенка на сите случувања на кои им кумува Нимиц во Македонија, се случува да и најдемократско право – дискусија по одредена тема – да не може да помине без гостите од чужбина, т.е. милите ни и драги амбасадори. Еве пред некој ден се зборуваше за некој Закон против дикриминација, а онде во прв ред натопорени амбасадори и нивни пулени.
Прво, пред да зборувам за Глаучите, морам да го појаснам мојот став околу оваа тема. Имено зошто ни е потребен ваков Закон кој е базиран на – ништо! Јас не видов ниту една анализа која ќе укаже дека постои дискриминација во Македонија. Анализа која нема да ја направи Кочо, ВМРО, СДСМ или било која самопрогласена душегрижничка организација/поединец, ами ќе го направи независно тело кое ќе може дури и да ни нацрта дека дискриминацијата е присатна/или не, и ова се критичните делови врз кои треба да се направи акционен план и тоа да биде оче наш за нашата владеачка структура.
Сега за нашата сервилност… не рабирам зошто е поважна амбасадорката од Холандија и целото внимание да е свртено кон неа кога зборуваме за проблеми/иницијативи кои треба да имаат зародиш во нашево грунтче? Кога конечно ќе се роди самопочитта и гостите посетители ќе бидат во последниот ред, а оние на кои се однесува во првиот??? Па како може некој кој е на привремена работа во Македонија и кои е тука заради чисто лични причини (кариера) да биде позасегнат за дали го дискриминираат некој заради тоа што е со две леви нозе???
И не ми се јасни новинарите кои ќе загинат да земат изјава од било кој амбасадор, а нашиот Шабан не го рецкаат ни два посто. А па види апсурд… веста не ја произведуваат за амбасадорот, ами за Шабанот. Сепак нема 2 милиона амбасадори како купувачи ами 2 милиони Шабани.
No comments:
Post a Comment